16-07-2007, 11:56:23 AM
5 dakikalık hürriyet
Günün en çok sabahını seviyorum artık mevsimlerden de kışı, çünkü kış sabahlarında insanın daha uykusundan kopamadığı daha doğrusu içten içe kopmak istemediği zamanlarda ne kadar kalın giyinirse giyinsin içine işleyen soğuk yaşadığımı hissettiriyor.
Soğuğun iki farklı yönünü hissediyorum İstanbul sabahlarında; birincisi git uyu diye fısıldıyor kulağıma işte o an iskelenin yakınındaki gölgelerden birine kıvrılıp uyumak geliyor insanın içinden. İkincisi ise ruhunuza uyan diye haykırışı. İnsanı günlük hayatın monotonluğundan uyandırıyor, modern hayatın etrafımıza ördüğü sözde güven veren kozayı hiçbir marka kazağı, paltoyu dinlemeden delip geçen boğazın esintisi bana o kozadan ruhumu kurtarıp ipekle çevrili kıpırdamaktan aciz bedenime birde dışarıdan bakma fırsatı tanıyor.
İşte o zaman kapitalizm diliyle güvenin “maliyetinin” farkına varıyorum kozanın içinde sıcak ama kılımı kıpırdatmaktan uzak. Hepimiz kelebek olacağımız günün hayaliyle özgürlüğümüzü feda ediyor, o kozanın içine bile bile kapatıyoruz kendimizi sonundaysa ipek tüccarlarına kumaş oluyoruz…
İşte bu rüyadan uyanıyorum soğuktan titremeye başlayınca, garip bir mutluluk duyuyor gündelik rutinin dışına çıkmanın verdiği çocuksu sevinçle yüzüme yolda bana bakanlara bir hayli anlamsız gelecek olan gülümsemeyi yapıştırıyorum.
Ama her kış sabahı o kadar da ayaz olmuyor şu kıştayken köşe bucak kışı aradığımız günlerde, işte o zaman paltomu aralıyor boynuma doladığım atkıyı sıyırıyor ve fitilini ateşlediği torpilin patlamasını bekleyen hınzır çocuk misali heyecanla soğuktan titreyeceğim anı bekliyorum.
Soğuk İstanbul sabahlarında dinç beynimi biran olsun günlük işlerden sıyırıp kabaran denize, çiçek satan kadınlara, büfelerde kahvaltı niyetine “hotdog” yiyenlere veriyorum; belediyenin temizlik aracının normalde trafiğe karışan ancak o an için oldukça sevimsiz sesiyle irkiliyor 20-30 metre ilerideki otobüs durağından gelen mazot kokusuyla kendi kendime “şehre hoş geldin” diyorum. Arkama bakınca uykudan uyanmış insanın gördüğü hoş bir rüyayı hayal meyal hatırlamasına benzer bir hissiyat içine giriyorum. Yerimize yürüsünler diye yaptığımız merdivenlerin hızımıza yetişemediği ve sol şeritten koşuşturduğumuz bir dünyada 5 dakikalık bir rüya görüyorum ve “işte hürriyet bu! “ diyorum.
Asaf Cüneyt Eti
Günün en çok sabahını seviyorum artık mevsimlerden de kışı, çünkü kış sabahlarında insanın daha uykusundan kopamadığı daha doğrusu içten içe kopmak istemediği zamanlarda ne kadar kalın giyinirse giyinsin içine işleyen soğuk yaşadığımı hissettiriyor.
Soğuğun iki farklı yönünü hissediyorum İstanbul sabahlarında; birincisi git uyu diye fısıldıyor kulağıma işte o an iskelenin yakınındaki gölgelerden birine kıvrılıp uyumak geliyor insanın içinden. İkincisi ise ruhunuza uyan diye haykırışı. İnsanı günlük hayatın monotonluğundan uyandırıyor, modern hayatın etrafımıza ördüğü sözde güven veren kozayı hiçbir marka kazağı, paltoyu dinlemeden delip geçen boğazın esintisi bana o kozadan ruhumu kurtarıp ipekle çevrili kıpırdamaktan aciz bedenime birde dışarıdan bakma fırsatı tanıyor.
İşte o zaman kapitalizm diliyle güvenin “maliyetinin” farkına varıyorum kozanın içinde sıcak ama kılımı kıpırdatmaktan uzak. Hepimiz kelebek olacağımız günün hayaliyle özgürlüğümüzü feda ediyor, o kozanın içine bile bile kapatıyoruz kendimizi sonundaysa ipek tüccarlarına kumaş oluyoruz…
İşte bu rüyadan uyanıyorum soğuktan titremeye başlayınca, garip bir mutluluk duyuyor gündelik rutinin dışına çıkmanın verdiği çocuksu sevinçle yüzüme yolda bana bakanlara bir hayli anlamsız gelecek olan gülümsemeyi yapıştırıyorum.
Ama her kış sabahı o kadar da ayaz olmuyor şu kıştayken köşe bucak kışı aradığımız günlerde, işte o zaman paltomu aralıyor boynuma doladığım atkıyı sıyırıyor ve fitilini ateşlediği torpilin patlamasını bekleyen hınzır çocuk misali heyecanla soğuktan titreyeceğim anı bekliyorum.
Soğuk İstanbul sabahlarında dinç beynimi biran olsun günlük işlerden sıyırıp kabaran denize, çiçek satan kadınlara, büfelerde kahvaltı niyetine “hotdog” yiyenlere veriyorum; belediyenin temizlik aracının normalde trafiğe karışan ancak o an için oldukça sevimsiz sesiyle irkiliyor 20-30 metre ilerideki otobüs durağından gelen mazot kokusuyla kendi kendime “şehre hoş geldin” diyorum. Arkama bakınca uykudan uyanmış insanın gördüğü hoş bir rüyayı hayal meyal hatırlamasına benzer bir hissiyat içine giriyorum. Yerimize yürüsünler diye yaptığımız merdivenlerin hızımıza yetişemediği ve sol şeritten koşuşturduğumuz bir dünyada 5 dakikalık bir rüya görüyorum ve “işte hürriyet bu! “ diyorum.
Asaf Cüneyt Eti