Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.

Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine
hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.Aşk, adada en sona
kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada
neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş. Zenginlik, çok
büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.Aşk, "Zenginlik, beni de yanına
alır mısın?" diye sormuş.Zenginlik, "Hayır, alamam.Teknemde çok fazla
altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş.Aşk, çok güzel bir
yelkenlinin içindeki Kibir'den yardım istemiş. "Kibir, lütfen bana yardım
et!", Kibir "Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi
mahvedebilirsin." diye cevap vermiş. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım
istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." Üzüntü "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki,
yalnız kalmaya ihtiyacım var." Mutluluk da Aşk'ın yanından geçmiş; ama o
kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş.
Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu Aşk'tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk
o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu
öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk'a
yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden
Aşk, Bilgi'ye sormuş: "Bana yardım eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'dı" diye
cevap vermiş. "Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk.
Bilgi gülümsemiş:

Çünkü sadece Zaman; Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir"