BOŞLUK

En kötüsü neydi diye düşünmeye başladı. En kötüsü neydi bilmezdi.
Düşünmek mi istiyordu yoksa ağlamak mı ya da sadece susmak. Aklı karışıktı. Başı dönüyor, kulakları uğulduyordu. Susturmaya çalışıyordu beynini en önemlisi kalbini. Ama yok ne mümkün… Bırak susmayı her geçen an daha yüksek sesle haykırıyordu beyni. Sessiz çığlıklar olduğu sürece kimin umurundaydı ki haykırışlar. Kendi duyuyordu sadece…
Susmak istedi birden sanki hiç yapmıyormuş gibi. Bu öncekiler gibi değildi. Daha derdin; daha sessiz bir susuştu.
Gözlerini kapattı sonra. Kendini derin bir uçurumun kenarında görüyordu. Tek yönün uçurumun dibi olduğu bir uçurum kenarı.
Şaşkındı ne yapacağını bilemez bir durumdaydı. Bakındı çevresine. Başka yol yoktu.
Bıraktı kendini boşluğa. Özgür hissediyordu kendini. Yüzüne çarpan rüzgâr götürdü düşüncelerini. Hâlâ suskundu.
Hızla çarptı yere bedeni. Şimdi canı yanıyordu. Ruhuyla bedeninin acısı birleşmişti sanki. Ancak bedeninin acısı hızla boşalıyordu tüm acıyı ruhuna bırakıyordu.
En kötüsü neydi diye düşünmeye başladı. En kötüsü neydi bilmezdi ki.
Gözlerini açtı, çevresine baktı. Karanlığın içinde sadece bilinmezliğe uzanan az önce atladığı uçurumu seçebildi sadece. Sonunu görse de artık uçurumun tepesini göremiyordu. Gidecek yer yoktu. Kimse yoktu. Tek başına durdu sadece. Artık koyu karanlıklarda, derin sessizliklerde yalnız kalmıştı.
Yukarıdan ise insan sesleri geliyordu. Mutlu, huzurlu sesler. Bağırdı elimi tutun çıkarın beni bu karanlıklardan. Herkes baktı. Kimi neden düştün dedi, kimi nasıl düştün, kimi sadece merak etme kurtulacaksın çabala dedi; kimi içeriye işe yaramaz aletler attı al kurtul dedi. Ama hiç kimse elini uzatmadı. Hiç kimse…
O ise uçurumun içinde asla çıkamayacağını bile bile uğraştı. Fakat asla çıkamayacaktı.
İşte o zaman en kötüsünün ne olduğunu anlamıştı en kötüsü biri uçurumun dibindeyken kimsenin elini uzatıp çıkmasına yardım etmemesiydi.
En kötüsü…