bu gün bir intihar mektubu yazdım,
vedalaştım tüm sevdiklerimle.
anneme seni seviyorum dedim,
seni çok seviyorum anne.
yaşarken huzur görmedim,
sana da göstermedim,
affeyle..

bu gün son bir kez yıkıp geçeceğim seni,
artık gece nerde kaldı diye tedirgin olmayacaksın.
her gurbetim de aç kalıyor sanmayacaksın,
her kar yağdığında üşüyor...
giysilerin olmadığı yerdeyim anne,
kötülerin zarar veremediği,
varsa kalkanım sevaplarım,
bir de duaların,
yoksa yangınımdır gayri günahlarım.

bu gün bir intihar mektubu yazdım.
bensiz nasıl olur diye geçirdim aklımdan,
yaşadığım mekanlar.
önce yadırganıyordu yokluğum,
sonra alışılıyorlardı,
daha da sonra unutuluyordum.
anlıyordum, sandığım kadar bir şey değilmişim,
aslında hiçbir şeymişim,

bu gün bir intihar mektubu yazdım.
insanlar dedim:
ey insanlar!
size birkaç mısra bıraktım,
biraz da yaşanılmışlık,
adam olmayanların yanında bile adam olmaya çalıştım,
yazık...
başaramadım.
yaşıyorken kırdımsa sizleri
hakkınızı helal edin.
yok etmiyorsanız,
ben öldüm gidiyorum,
babamdan helallik isteyin.


babam...
babam..
bir intihar mektubun da bile
seni seviyorum diyemediğim babam..
artık ötesi yok.
ölüyorum.
oysa ben seni,
senin, beni uyurken sevdiğinden bile çok seviyorum.
bu gün bir intihar mektubu yazdım.
katladım koydum cebime.
şimdi ne mi yapacağım?
telaşlanmayın,
kendime kıymayacağım.
oturup,
kıyametimi bekleyeceğim.