ıssız bir gecenin içindeydi gölgem
öfkesini gizleyen aynalardan
kaçarken
ay bile ağladı gizli gizli
acısı dağlanırken yüreğimin
duvarları yıkıldı şehrimin

artık
mecali kalmamış düşlerimle
karanlığıma düşen imgeydi
ecel gibi boğazıma yapışmış
kendimi kandırdığım ellerimle
sahte cennetimde

gittiğin gün sur üfürüldü
ardın sıra ağlarken
mor kaftanlı acılarım
damarlarımda dolaşan
intihar sözcüklerinde
boğulur ruhum
kimse bilmez,saklarım
her yeni doğan güne
vakitsiz ölürüm

günahı olma/yan meczup
yargısız infazların
tek tek intihar ederken geceye
aynadan bakan suretim
kaç diyor saklandığın derinliklere