Şehidin son sözleri: ´Ateşler içindeyim tezkere alamayacağım´

BOLU Dağ Komando Birliği´nden geçici görevle Şırnak?taki Gabar Dağı´nda devriye görevi yapan askerlere yönelik düzenlenen saldırıda şehit düşen Piyade Onbaşı Mehmet Yıldırım´ın Konya´nın Kadınhanı İlçesi´ne bağlı Örnek Köyü´ndeki evine ateş düştü.

ŞEHİT OLACAĞINI BİLİYORDU Denizli?de yaşayan ve işsiz olduğu belirtilen acılı baba 45 yaşındaki Ali Yıldırım, ayakta durmakta güçlük çekti. Oğlunun şehit düşmeden birkaç gün önce tüm akrabalarını tek tek aradığını anlatan baba Yıldırım, ?Tezkeresine 25 gün kalmıştı. Son konuşmamızda tezkere alamayacağını söyledi. Sürekli dağda olduğunu ve başının yanından mermiler geçtiğini anlattı, ?Ateşler içindeyim? dedi. Şehit olacağı içine doğmuştu? dedi.

BABAANNESİNİN ÖLÜMÜNDEN BİRKAÇ SAAT SONRA ŞEHİT HABERİ GELDİ

Yıldırım´ın Gabar Dağı´nda şehit düşmesinden kısa bir süre önce, yüksek tansiyon ve şeker hastası olan babaannesi 67 yaşındaki Emine Yıldırım´ın da köydeki evinde hayatını yitirdiği belirtildi. Bolu Dağ Komando Birliği´nde vatani görevini yapan Mehmet Yıldırım, geçici görevle gittiği Gabar Dağı´nda devriye görevi yaptığı sırada teröristlerin saldırısı sonucu 12 arkadaşı ile birlikte şehit oldu. Acı haber Kadınhanı Örnek Köyü´nde yaşayan dedesinin evine dün akşam saatlerinde iletildi. Komutanlar ambulans ve sağlık görevlileri eşliğinde aileye evlatlarının şehit olduğu haberini vermek için eve geldiği sırada Yıldırım ailesi birkaç saat önce ölen babaanne Emine Yıldırım´ın cenaze işlemleri ile uğraşırken 5 çocuklarından biri olan Mustafa´nın şehit olduğu haberi aile ikinci kez yılıldı. Babaanne Emine Yıldırım´ın yüksek tansiyon ve şeker hastalığı nedeniyle tedavi gördüğünü belirten yakınları, ?Birkaç gündür hastanede yatıyordu. Olay günü hastaneden çıkmak istedi. Eve getirdik. Rahatı iyi gibi görünyordu. Akşam saatlerinde birden fenalaştı ve yaşamını yitirdi. 2 ay önce de eşi Mehmet Yıldırım yüksek tansiyon nedeniyle yaşamını yitirmişi. Peş peşe gelen iki cenaze nedeniyle şoktaydık. Daha kendimizi toparlayamamışken birkaç saat sonra askerimizin şehit düştüğü haberini aldık. Mehmet babaannesini çok severdi. Vefat ettiği haberini vermek için onu aradık ama bulamadık. Bugünkü cenazeye çağıracaktık ancak onun da cenazesi geldi. Dünya başımıza yıkıldı. Meğer bizim onu aradığımız sırada o da dağda şehit düşmüş? dedi. Şehit er Yıldırım´ın dedesi Mehmet Yıldırım da 2 ay önce yüksek tansiyon nedeniyle öldüğü bildirildi.

ANNESİNİN CENAZESİ İÇİN GELDİ OĞLUNUN ÖLÜM HABERİNİ ALDI Gözü yaşlı şehit annesi 45 yaşındaki Elife Yıldırım ise, ?Denizli´den annemin cenazesi için gelmiştim. Ancak oğlumun ölüm haberini aldım. Komutanlar ölüm haberini verince yıkıldım. Zaten içimde bir korku vardı. Hep acı haberini bekliyordum. Sürekli, ?Ya gazi ya da şehit olacağım? diyordu? diye konuştu. Örnek Köyü sakinleri ise sabah saatlerinden itibaren cenaze evine akın etti. Köylüler evlerine Türk bayrakları astı.

Bitlis'te mayın patlaması sonucu şehit olan Ramazan Us'un babası ile son konuşması:

Bitlis'te mayın patlaması sonucu şehit olan Piyade Uzman Çavuş Ramazan Us'un babası Nazım Us, ''Fitre ve zekatını ödememi isteyip 'Ben bayramda geldiğimde size veririm' dedi. Ama sabah acı haberi ulaştı'' dedi.

Edinilen bilgiye göre, dün akşam saatlerinde, Çal ilçesine bağlı Aşağıseyit köyünde yaşayan babası Nazım Us'u telefonla arayan Ramazan Us (38), ailesinin ramazanını kutlayıp 5 gündür görevde olduğunu, 4-5 gün sonra birliğine döneceğini söyledi.

Oğullarıyla konuşmanın sevincini yaşayan Us ailesi, bugün gelinleri Yurdagül'ün arayıp eşinin şehit olduğunu söylemesi üzerine yasa boğuldu.

Baba Nazım Us, AA muhabirine yaptığı açıklamada, oğluyla dün iftar saati öncesi telefonla konuştuklarını belirterek, ''Sağlığının yerinde olduğunu, 4-5 gün sonra birliğine döneceğini söyledi. Fitre ve zekatını ödememi isteyip 'Ben bayramda geldiğimde size veririm' dedi. Ama sabah acı haberi ulaştı'' diye konuştu.

Bu arada, Us ailesinin 2'si kız 2'si erkek 4 çocuğundan biri olan Ramazan Us'un ağabeyi Binbaşı Hüseyin Us'un da Lübnan'daki Barış Gücü'nde görevli olduğu öğrenildi.

Bitlis merkeze bağlı Bölükyazı kırsalındaki Keleşevir Tepesi'nde arama-tarama faaliyetine katılan Piyade Uzman Çavuş Ramazan Us ile Jandarma Er Ali Kadıoğlu, mayın patlaması sonucu şehit olmuştu.

Aytaç'ı mübarek günde şehit ettiler

VATAN ŞEHİTLERİ - Binlerce şehidin binlerce gazinin ve 15 yıldır ağlayan Türkiye'nin öyküsü - II

Osman SERTOĞLU

Hainler, Aytaç Ermiş'e Ramazan Bayramı'nda nöbet tutarken kurşun sıktı. Ailesi, bayram telefonunu beklerken, acı haberi aldı.

Aytaç Ermiş henüz 20 yaşında, gencecik bir fidan. Vatan ve millet sevgisiyle büyüdü hep. Askere çağrıldığında mutluluktan havaya uçuyordu. Artık vatan borcunu ödeme sırası kendisine gelmişti. Ve bu borcunu da kanının son damlasına kadar ödemeye hazırdı. Acemi birliğinden sonra kuralar çekildi. Aytaç Ermiş, Jandarma Komando Er olarak Şırnak'a göreve gitti. Gururla uğurlandı Aytaç. Ve yine gururla geri döndü. O, artık şehitti.

BAYRAM'DA KIYDILAR AYTACIMA

Emine Ermiş, Türkiye'deki binlerce şehit annesinden biri. Hani derler ya, "Ateş düştüğü yeri yakar". Ne kadar doğru bir söz. Binlerce şehide ve gaziye rağmen APO'yu ipten kurtaranlar, Emine hanımın ana yüreğindeki acıyı birazcık hissedebilseydi, belki imza atarken yüzleri kızarır elleri titrerdi. Ağlamaktan gözleri kan toplamış Emine hanım karşımda duruyor, içim burkuluyor, konuşmaya çalışıyorum. Ve titreyen bir sesle soruyorum. "Ne zaman ve nerede şehit oldu". Emine hanım önce duraksıyor, belli ki konuşacak halde değil. Sonra derin bir nefes alıyor ve başlıyor anlatmaya.

"Bayramın üçüncü günüydü, içimde tarifsiz bir sıkıntı vardı. Oğlumdan üç gün boyunca bayram telefonunu bekledim. Bayramın üçüncü günüydü. 22 Şubat 1996. Oğlum 4-6 nöbetini alıyor ve saat altıya 10 kala, Aytaç'ım
nöbet başında şehit oluyor. Ertesi gün sabah kapımızın önüne askerler geldi ve oğlunuz şehit oldu dediler. Haberi bayram günü aldık. Dünyamız karardı. Evde herkes fenalık geçirdi. Bana oğlumun; Anne nasılsın, bayramın mübarek olsun demesini isterdim. Herkes gezmeye eğlenmeye gitti bayramda biz ağladık. Artık bayramımız yok, o günden sonra her bayram acımız katlanıyor, içimiz kan ağlıyor."

ODASINI HERGÜN TEMİZLİYORUM

Emine hanımla birlikte ağlıyorum. Sormuyorum hiç birşey. O içini çeyrek anlatmaya devam ediyor:

"Oğlumun odasını hergün, sanki hiç ölmemiş gibi temizliyorum. Oğlumla konuşuyorum. Ben ve babası oğlumun odasına girip, oğlumuzla dertleşiyoruz. Biz, adeta normalmiş gibi davranıyoruz. Herkes televizyon izlerken, ben oğlumun yüzünü, fotoğrafını okşuyorum. Gece kalkıp fotoğrafına bakıyorum. Sanki üzeri açılmış örteyim diye ama dönüp baktığımda, oğlumun fotoğrafıyla karşılaşıyorum. Bu üzüntü yedi bitirdi beni. Akşam yatarken oğluma iyi geceler oğlum, yerinde rahat ve huzurlu uyu diyorum ".

NİŞANLISI DA ÖLDÜ ADETA

Her genç gibi Jandarma Komando Aytaç Ermiş'in de geleceğe dönük hayalleri vardı. Evlenip yuva kurmak, sevdiği kızla bir ömür geçirmek. Ama kısmet olmadı Aytaç'a. "Oğlumun sevip nişanlandığı bir kız vardı. Aytaç'ıma bir çakmak hediye etmişti. Oğlum o çakmağı yanından hiç ayırmazdı. Öldüğünde üzerinden çıktı. Oğlumun şehit olmasını nişanlısı, uzun bir süre kabul edemedi. Bana telefon edip; Anneciğim Aytaç'la görüşebilir miyim derdi. Defalarca böyle telefonla aradı".

"Oğlum şehit olacağını hissetmişti" diyen anne Emine hanım o anı bakın nasıl anlatıyor:

"Aytaç'ım askere gittiğinde benim l yaşında kızım vardı. Kardeşi, abisinin boynunda olan künyesini aldı ve bende kalsın dedi. Oğlum; Ben şehit olduğumda, bu künyeyi zaten sana getirecekler dedi. Ben o zaman oğlumun boynuna sarıldım. Böyle konuşma ve yakıştırma dedim. Oğlum; Anne şehit olmak güzel bir duygudur. Herkesin eline düşmez, ben vatanım ve milletim için şehit olursam ne mutlu bana, seni şehit anası yapacağım dedi"

VE AYTACIN SON SÖZLERİ

Anne Emine Ermiş, oğluyla yaptığı son konuşmayı anlatırken, o anı sanki bir daha yaşıyor:

"Telefon açtı. Anneciğim, nasılsın iyi misin dedi. Biraz konuştuk. Telefonu kapatmadan oğluma, vatana ve millete hayırlı bir evlat ol, ben seni bunun için yetiştirdim dedi. Ve oğlumun bana son sözleri; Anne, gözün arkada kalmasın, görevimi yapıp geleceğim oldu".

Jandarma Komando Er Aytaç Ermiş görevini yaptı, hem de fazlasıyla. O'nun adı artık milletin gönül defterine kazındı. Hem de şehit kanıyla.

DOĞUDAN-Şehitler kervanı

Yollarda tanklar, tüfekler, askeri araçlar görmeye alıştık.
Bazen bir yol kavşağında, bazen bir dağın zirvesinde, bazen de yerleşim merkezlerinin giriş ya da çıkışlarında karşımıza çıkıyorlar. Silahların başında, gölgesinde yağız delikanlı Mehmetçikleri görünce içimizi tarifsiz duygular kaplıyor. Selam çakıyor, korna çalıyor, sevgimizi ifade ediyoruz. MUKABELE EDİYORLAR Gözlerindeki sevinci, hasreti, nöbet başında olmanın gururunu okuyabiliyoruz. Anaları düşüyor aklımıza, memleketlerinde bekleyen akraba ve arkadaşları geliyor hayalimize. İçimiz burkuluyor. Ne zaman bir şehit haberi alsam, gözümün önüne yollarda bize el sallayan Mehmetçik geliyor. Bayrak acaba düştü mü yere diyorum? Acaba anasına haber ulaştı mı? Nişanlısının gözleri yollarda mı hâlâ? Bebeleri ağlıyor mu? Yeni doğan oğluna babasının adı mı konacak? Yeni, taze gelin şimdi ne yapacak? Anadolu nun her yerine ateş düşmüş yanıyor. Her şehre kimbilir kaç şehit haberi gitti? Kaç can toprağa düştü, kaç ocak yandı, tutuştu? GİDEN GİDİYOR İskenderunlu Yüzbaşı Karabıyık tan, Kayserili Enes Bediz e nice yiğit, vatan için, bayrak için şehadet mertebesine ulaştılar. Yavi deki, Başbağlar daki toplu katliamlar hâlâ hafızalarımızda taze. Pasinler in Yastıktepe köyünde pusuya düşürülerek şehit edilen Salih Bölükbaşı nın fotoğrafını saklıyorum. Salih, vesikalığının arkasına 9 Şubat 1987 tarihini atmış. Ve "Anneme benden cansız bir hatıra" notunu düşmüş. Salih, Atatürk Üniversitesi Çevre Mühendisliği son sınıf öğrencisiydi. Mühendislikle ilgili staj görüyordu. Yaşasaydı, şubatta diploma alacaktı. Nasip olmadı, şimdi cansız hatırası kaldı elimizde. Aynı olayda babası Baki Bölükbaşı ve kardeşi Lütfü de hayatını kaybetti. Bölükbaşı ailesinden geriye bir yaşlı nine, bir anne, biri nişanlı biri bekar iki kız kaldı geriye. Erzincan dan Enes Bediz in cenaze fotoğrafları ulaştı en son elimize. Bediz den de geriye gözü yaşlı bir eş ile Ahmet ve Şeyma adında iki çocuk kaldı. Operasyona çıkmadan önce daha 27 yaşındaki baba Enes in hanımına son sözleri şu oldu: "Çocukları Kur an kursuna yazdır. Kur an öğrensinler. Ben şehit olmaya gidiyorum." Enes in vasiyetine eşi ve yakın arkadaşları sahip çıkma sözü verdiler. "Vatan sağolsun" dediler. Bakın şöyle çevrenize, sağınıza solunuza, nice Enes ler ve Enes lerin yavrularını göreceksiniz. Nice isimsiz kahramanlar şu toprağın bağrında. Dünden bugüne destanlar yazarak geldi, geçtiler. Onları gazete sayfalarında, televizyon ekranlarında göremezsiniz. Onların kahramanlıkları daha yazılmadı. Onlar, bu ülkede daha layık oldukları ilgiyi, şefkati, sevgiyi ve vefayı da bulamadılar. Şehitlerin destanını yazacak kalem erbabı yetişmedi. Yolsuzluk ve sosyete haberlerinin arasına sıkıştırıldılar onlar, şehit cenazelerinin törenleri rutin oldu. Gazeteler, onların haberlerini iç sayfalarına aldılar. Her gün şehit veriyoruz, ama onlara ve yakınlarına kulak verin, acaba devlet ve toplum olarak sahip çıkıyor muyuz? Her şehit için ülke ayağa kalksa, her şehit için yollara düşsek, her şehidin geride kalanlarına sahip çıksak, her şehidin yakınlarına bağrımızı açsak, her şehidin hesabını sorsak, her şehit ülke insanını daha da yakınlaştırsa, birleştirse; dine, vatana, bayrağa bağlılığımızı artırsa nasıl olur? Düşmanlarımız böyle cesaretle üzerimize gelebilir mi acaba? Haydi! Ağlamayı bırakın, cenazelerin arkasında slogan atmayı, kin ve nefret tohumları saçmayı bırakın. Siz siyasiler, hamasi nutuklardan vazgeçin! Ahmet ve Şeyma Kur an kursuna yazdırıldı mı? Binlerce şehit yavrusu ne yapıyor siz ondan haber verin.